پشت فرمون نشسته بودم که یک لحظه حواسم پرت شد و با آینه ی ماشینی که گوشه خیابون پارک بود برخورد کردم.

شدت ضربه زیاد بود و باعث شد که آینه ی هر دو تا ماشین بشکنه. پیاده شدم و چند دقیقه منتظر وایستادم تا شاید صاحب ماشین پیداش بشه...

اما خبری نشد...

به ناچار یک برگ کاغذ برداشتم و شماره ی خودم رو روش نوشتم و به همراه توضیح پشت برف پاک کن ماشین گذاشتم.

چند روز از این موضوع گذشت و خبری نشد... اما بعد از چند روز صاحب ماشین زنگ زد و گفت: "فقط تماس گرفتم تا ازت تشکر کنم. همینکه پای کاری که کردی وایستادی خیلی ارزشمنده. میتونستی بزاری و بری، مثل کاری که خیلی ها میکنن".

و من متعجب از این برخورد با خودم فکر میکردم که مرز بین انصاف و بی انصافی چقدر باریکه و چه ساده میشه منصفانه فیلم بازی کرد...!

سلام...

یه سلام به اندازه ی تمام دلتنگی های دنیا...

راستش این روزها خیلی سرم شلوغه. از هفته ی دیگه امتحانات شروع میشه . خیلی استرس دارم . از صبح تا غروب سر کارم ، غروب هم که میام خونه باید با کلی خستگی بشینم سر درس و کتاب . هر چی هم میخونم تو کلم نمیره

این ترم کلا ترم خوبی نبود . چون ترم اول بود بود واحدها رو خود دانشگاه انتخاب کرده بود و ساعت کلاسها با ساعت کاری من تداخل داشت.یه پام دانشگاه بود و یه پای دیگه ام محل کار

نمیدونم ...

خیلی خسته ام ...